สวัสดีครับ ต้องบอกเลยว่านี่คือกระทู้แรกในชีวิตของผมเลย ผมมีความเชื่อว่าหลายท่านคงมีความรักครั้งแรก ผมเองก็เช่นกัน แต่ความรักครั้งแรกของผมนั้น ผมคิดว่านั่นคือรักแท้ ตอนแรกผมเองก็ไม่มั่นใจ แต่พอลองคิดทบทวนดูแล้ว ผมมั่นใจว่าใช่ อย่าเพิ่งเชื่อผมนะครับ แค่ลองจินตนาการตาม
ก่อนอื่นผมขออนุญาติตั้งชื่อเรื่องก่อนนะครับ ซึ่งผมคิดว่าชื่อนี้เหมาะสมที่สุด นั่นก็คือ...
"อยู่ในดวงใจตราบนิจนิรันดร์"
ผมชื่อ "วา" นะครับ (คือเพื่อนจะเรียกชื่อจริงผม2พยางค์ ผมขออนุญาติตัดเหลือชื่อ "วา" อย่างเดียวนะครับ) ตอนนี้ที่เขียน ปี 2560 ผมอายุ 25 ปี
ย้อนกลับไปเมื่อ 11 ปีที่แล้ว ผมอายุประมาณ 14 ปี เหตุการณ์คือ ปกติผมจะขึ้นรถสองแถวสีเหลืองไปโรงเรียนทุกวัน เป็นโรงเรียนประจำจังหวัดแห่งหนึ่งในจังหวัดราชบุรี เรื่องนี้แม้เวลาจะผ่านล่วงเลยมานานถึง 11 ปีแล้ว แต่ภาพ เหตุการณ์ และความทรงจำของผมยังคงแจ่มชัด เสมือนหนึ่งว่าเพิ่งผ่านมาเมื่อไม่นานนี้เอง
เรื่องมีอยู่ว่า วันหนึ่ง เป็นวันเปิดเทอมตอนขึ้น ม.2 อธิบายก่อนนะครับว่า บนรถสองแถวเวลาผมเดินทางไปเรียน ปกติแล้วเจอผู้โดยสารบนรถ ผมก็จะไม่สนใจว่าใครเป็นใคร แต่วันนั้นเป็นวันแรกที่ผมรู้สึกแปลกๆกับใครบางคนบนรถ รู้สึกว่าทำไมผมต้องมองเค้าเป็นพิเศษ เค้าเป็นเด็กผู้หญิง ดูจากชุดเป็นชุดจากโรงเรียนเดียวกัน ซึ่งน่าจะอายุน้อยกว่าก็เพราะว่า ผมนั่งทั้งรถสองแถวโพธาราม กับรถสองแถวดำเนิน และรถเมล์เมืองกาญมาตลอด 1 ปี รถทั้ง 3 คันนี้ผ่านหน้าปากซอยบ้านผมทุกวัน ผมไม่เคยเจอเด็กผู้หญิงคนนี้
เอกลักษณ์อีกอย่างที่ผมรู้สึกว่าต่างจากคนอื่นคือ เค้าตัดผมสั้นเลยติ่งหูมาประมาณ 1 นิ้ว ปลายผมงอนออกมาทางด้านหน้า อันนี้หลายคนอาจคิดว่าก็เหมือนกันเด็กมัธยมคนอื่น แต่ด้วย Sense ของผม เฉพาะผมคนเดียวนะ ผมว่าต่าง ตอนนั้นผมคิดว่า ผมรู้สึกดีกับน้องผู้หญิงคนนี้ เพราะผมแทบจะละสายตาจากเค้าไม่ได้ เวลาเค้ามองมาผมก็จะมองไปทางอื่น เวลาเค้าไม่ได้มองมาทางผม ผมก็คอยแอบมองเค้า ซึ่งผมเองก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไร ต้องบอกก่อนว่าตอนนั้นผมไม่ได้มีสเปค หรือคิดเกี่ยวกับเรื่องความรักแต่อย่างใด และก็ไม่ได้คิดว่าตอนนั้นเป็นความชอบ แต่เป็นความรู้สึกดีมากกว่า รถสองแถวคันนี้จะไปจอดส่งผมที่สนามกีฬาเป็นประจำ
วันนั้นผมลงรถก่อนแล้วเดินมาจ่ายเงินหน้ารถ จากนั้นก็เดินผ่านสนามกีฬา เดินต่อมาเรื่อยๆ เข้ามาทางประตู 2 ของโรงเรียนโดยในใจก็นึกถึงเด็กผู้หญิงคนนั้น ซึ่งเค้าก็เดินลงรถตามมาอยู่ด้านหลัง แต่ผมไม่กล้าหันไปมองเค้า ผมเลยพยายามเดินให้เร็วไปหาที่นั่ง เพื่อแอบมอง (เหมือนโรคจิตเลยแฮะ) สถานที่นั้นก็คือบริเวณบนฐานของเสาธงชาติ ธงโรงเรียน ธงสี นั่นคือที่พำนักของกลุ่มผมและเพื่อนในวันนั้น
พอผมไปถึงก็เห็นเพื่อนผมนั่งอยู่ก่อนหน้าแล้วประมาณ 2-3 คน เห็นมันนั่งคุยกันอยู่ ผมก็เข้าไป อยากรู้ว่ามันคุยเรื่องอะไร เพื่อนผมบอกว่ามันกำลังคุยเรื่องเพื่อนผมอีกคนหนึ่ง ซึ่งมันกำลังแอบชอบเพื่อนผู้หญิงต่างห้องคนนึงอยู่ พอเธอคนนั้นมา มันก็ชี้ให้ดู แล้วพวกเพื่อนผมมันก็จะแกล้งด้วยการตะโกนบอก ไอ้เพื่อนที่แอบชอบมันก็รีบเอามือปิดปาก พอเธอคนนั้นเดินผ่านไปพวกเพื่อนผมก็เชียร์ให้มันจีบ คุยไปคุยมาสักแปปเดียว ผมก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่าง มันเป็นความรู้สึกเหมือนกับที่ผมแอบมองเด็กผู้หญิงคนนึงบนรถ
ทันใดนั้นตาผมก็เหลือบไปเห็นเค้าจริงๆ เค้าเดินผ่านเข้าประตู 2 มา ปกติผมเป็นคนขี้อายนะ แต่ไม่รู้ทำไมเวลานั้นผมพูดตรงๆ บอกกับเพื่อนผมว่า กุรู้สึกดีกับเด็กผู้หญิงคนนึงวะ เพื่อนผมมันก็ถามว่าใครวะ ผมไม่กล้าชี้กลัวน้องเค้ารู้ตัว ผมเลยบอกว่าน้องผมสั้น ที่ปลายผมม้วนออกมาด้านหน้านิดนึงคนนั้นอะ บอกไปบอกมา พอพวกเพื่อนผมรู้เท่านั้นละมันก็จะตะโกนเรียก ดีที่ผมรู้ทัน ผมเห็นท่ามันจะตะโกน ก็รีบเอามือปิดปากไว้ได้ทัน ผมแอบไปเห็นน้องเค้ามองมาทางที่พวกผมนั่งอยู่ ผมก็คิดในใจว่า น้องเค้าคงคิดว่าไอ้พวกนี้มันมาเล่นอะไรกันบนเสาธง
เมื่อถึงเวลาเข้าแถวเคารพธงชาติผมก็ยังคงนึกถึงแต่น้องเค้า สรุปวันนั้นผมแทบไม่ได้เรียนเลย (ก็เปิดเทอมวันแรกอาจารย์เค้าก็ไม่ค่อยสอนกันอยู่แล้วนิ) อันนี้มุขนะ จริงๆแล้วผมนึกถึงแต่น้องเค้าทั้งวันอะ มีเรื่องแปลกนะ เวลาผมรู้สึกเหมือนจะเจอน้องเค้า ผมก็ได้เจอน้องเค้าจริงๆในทุกๆครั้งที่มีความรู้สึกแบบนั้นเข้ามา วันนั้นทั้งวันเวลาเปลี่ยนคาบวิชาที่เรียนผมก็มักจะเจอน้องเค้าเสมอ ซึ่งผมก็จะพยายามไม่ให้พวกเพื่อนผมมันเห็น ไม่งั้นน้องเค้ารู้ตัวแน่
ช่วงนั้นโรงเรียนของเราจะเลิกเวลา 16:15 น. ประตู 1 เปิดเวลานี้ อีกประมาณ 5 นาที ประตู 2 จะเปิดตาม ซึ่งประตู 2 เป็นประตูที่ผมจะเดินออก ก่อนถึงเวลา 16:15 น. นักเรียนส่วนหนึ่งก็มารอบริเวณหน้าประตู 2 ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือผม วันนั้นเพื่อนผมไม่ได้เดินกลับด้วยกัน ผมอยู่คนเดียว เวลานั้นผมมีความรู้สึกแบบเดิมขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ผมคิดว่าผมจะเจอน้องเค้าอีกแน่ ผมมองไปรอบๆก็ไม่เจอ ผมคิดในใจรึว่าครั้งนี้ ความรู้สึกผมอาจจะพลาด คงไม่มีอะไร พอประตูเปิด ผมเลี้ยวซ้าย แล้วเดินเลาะกำแพงโรงเรียนตรงไปประมาณ 3 กิโลเมตร ผ่านหน้าโรงเรียนอนุบาลประจำจังหวัด จากนั้นเดินข้ามทางม้าลายตรงไฟแดง ซึ่งด้านตรงข้ามข้างโรงเรียนอนุบาล ผมจะมารอรถเมล์กาญจนบุรี เพื่อกลับบ้าน เมื่อเดินขึ้นจากทางม้าลาย เดินตรงมานิดนึงนั่นคือที่ยืนรอรถเมล์ของผม
พอมาถึง ผมหันหลังกลับ แล้วมองไปที่ฝั่งตรงข้าม สายตาผมเห็นน้องคนนั้น คิดในใจความรู้สึกผมไม่ได้พลาด น้องเค้ากำลังเดินข้ามทางม้าลายมาจริงๆ ผมมองน้องเค้าตลอด มองจนน้องเค้าเดินก้าวขึ้นฟุตบาทด้านหน้าผม น้องเค้ามองมาที่ผม ผมมองหน้าเค้า แล้วผมก็รีบหันไปทางอื่น น้องเค้าเดินผ่านผมไป ผมหันกลับไปเห็นเค้าน่าจะรอรถเมล์ ห่างกับผมประมาณไม่ถึงสิบก้าว ตรงนั้นมีบันไดปูนเค้านั่งอยู่ หางตาผมเห็นน้องเค้ามองมาทางผมบ้าง ผมคิดในใจ น้องเค้าเดินตามผมมา ไม่ให้ผมรู้ตัว สงสัยสะกดรอยผม แล้วยังมารอรถเมล์ใกล้ผมอีก เค้าคงแอบชอบผมชัวร์ (อันนี้คิดไปเอง คือเค้าก็คงต้องกลับบ้านทางเดียวกันกับผมละ)
รอสักพักรถเมล์กาจนบุรีเคลื่อนที่ใกล้เข้ามา เวลาขึ้นรถเมล์ผมก็มักจะขึ้นประตูด้านหลัง ผมเห็นน้องเค้าลุกขึ้นมา คิดในใจขึ้นคันเดียวกับเราแน่ ผมเดินผ่านหน้าน้องเค้าแบบเขินและไม่มั่นใจสุดๆ เดินไปขึ้นประตูด้านหลัง แล้วไปยืนโหนอยู่ด้านหลังรถ (คือคนมีหรือไม่มีก็โหน รู้สึกว่ามันเท่ห์) อันนี้สำหรับคนอื่นนะ แต่สำหรับผม สิ่งเดียวคือผมได้เห็นคนที่นั่งอยู่ทั้งหมด และที่สำคัญผมก็ได้เห็นน้องเค้า ตลอดทางผมได้แอบมองน้องเค้าตลอด ไม่เห็นหน้า เห็นเฉพาะด้านหลังก็รู้สึกดีแล้ว
เมื่อถึงซอยบ้านผม ผมลงรถก่อน แล้วกลับบ้าน ทั้งคืนผมนอนไม่หลับ แต่ก็ต้องข่มตาให้หลับ เพราะตื่นเช้ามาจะได้ไปเจอน้องคนนั้นอีก เวลาเดิมบนรถสองแถวตอนเช้า บอกก่อนนะผมเองเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบเรียน ผมมีความคิดที่ว่าการเรียนไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดที่จะทำให้คนเราประสบความสำเร็จในชีวิตได้ แต่สิ่งที่ทำให้ผมมาโรงเรียนแต่เช้าได้ ในทุกๆวันก็คือน้องผู้หญิงคนนี้
ปล.ผมได้เรียบเรียงเนื้อหาเอาไว้ แต่ติดตรงที่พิมพ์ข้อความได้ไม่เกิน 10,000 ตัวอักษร เพราะนี่แค่ Part แรกเท่านั้นครับ
คิดว่ารักแท้ของคุณเป็นแบบไหน? แล้วรักแท้มีจริงไหม ส่วนรักแท้ของผม น่าจะเป็นแบบนี้ครับ
ก่อนอื่นผมขออนุญาติตั้งชื่อเรื่องก่อนนะครับ ซึ่งผมคิดว่าชื่อนี้เหมาะสมที่สุด นั่นก็คือ...
ผมชื่อ "วา" นะครับ (คือเพื่อนจะเรียกชื่อจริงผม2พยางค์ ผมขออนุญาติตัดเหลือชื่อ "วา" อย่างเดียวนะครับ) ตอนนี้ที่เขียน ปี 2560 ผมอายุ 25 ปี
ย้อนกลับไปเมื่อ 11 ปีที่แล้ว ผมอายุประมาณ 14 ปี เหตุการณ์คือ ปกติผมจะขึ้นรถสองแถวสีเหลืองไปโรงเรียนทุกวัน เป็นโรงเรียนประจำจังหวัดแห่งหนึ่งในจังหวัดราชบุรี เรื่องนี้แม้เวลาจะผ่านล่วงเลยมานานถึง 11 ปีแล้ว แต่ภาพ เหตุการณ์ และความทรงจำของผมยังคงแจ่มชัด เสมือนหนึ่งว่าเพิ่งผ่านมาเมื่อไม่นานนี้เอง
เรื่องมีอยู่ว่า วันหนึ่ง เป็นวันเปิดเทอมตอนขึ้น ม.2 อธิบายก่อนนะครับว่า บนรถสองแถวเวลาผมเดินทางไปเรียน ปกติแล้วเจอผู้โดยสารบนรถ ผมก็จะไม่สนใจว่าใครเป็นใคร แต่วันนั้นเป็นวันแรกที่ผมรู้สึกแปลกๆกับใครบางคนบนรถ รู้สึกว่าทำไมผมต้องมองเค้าเป็นพิเศษ เค้าเป็นเด็กผู้หญิง ดูจากชุดเป็นชุดจากโรงเรียนเดียวกัน ซึ่งน่าจะอายุน้อยกว่าก็เพราะว่า ผมนั่งทั้งรถสองแถวโพธาราม กับรถสองแถวดำเนิน และรถเมล์เมืองกาญมาตลอด 1 ปี รถทั้ง 3 คันนี้ผ่านหน้าปากซอยบ้านผมทุกวัน ผมไม่เคยเจอเด็กผู้หญิงคนนี้
เอกลักษณ์อีกอย่างที่ผมรู้สึกว่าต่างจากคนอื่นคือ เค้าตัดผมสั้นเลยติ่งหูมาประมาณ 1 นิ้ว ปลายผมงอนออกมาทางด้านหน้า อันนี้หลายคนอาจคิดว่าก็เหมือนกันเด็กมัธยมคนอื่น แต่ด้วย Sense ของผม เฉพาะผมคนเดียวนะ ผมว่าต่าง ตอนนั้นผมคิดว่า ผมรู้สึกดีกับน้องผู้หญิงคนนี้ เพราะผมแทบจะละสายตาจากเค้าไม่ได้ เวลาเค้ามองมาผมก็จะมองไปทางอื่น เวลาเค้าไม่ได้มองมาทางผม ผมก็คอยแอบมองเค้า ซึ่งผมเองก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไร ต้องบอกก่อนว่าตอนนั้นผมไม่ได้มีสเปค หรือคิดเกี่ยวกับเรื่องความรักแต่อย่างใด และก็ไม่ได้คิดว่าตอนนั้นเป็นความชอบ แต่เป็นความรู้สึกดีมากกว่า รถสองแถวคันนี้จะไปจอดส่งผมที่สนามกีฬาเป็นประจำ
วันนั้นผมลงรถก่อนแล้วเดินมาจ่ายเงินหน้ารถ จากนั้นก็เดินผ่านสนามกีฬา เดินต่อมาเรื่อยๆ เข้ามาทางประตู 2 ของโรงเรียนโดยในใจก็นึกถึงเด็กผู้หญิงคนนั้น ซึ่งเค้าก็เดินลงรถตามมาอยู่ด้านหลัง แต่ผมไม่กล้าหันไปมองเค้า ผมเลยพยายามเดินให้เร็วไปหาที่นั่ง เพื่อแอบมอง (เหมือนโรคจิตเลยแฮะ) สถานที่นั้นก็คือบริเวณบนฐานของเสาธงชาติ ธงโรงเรียน ธงสี นั่นคือที่พำนักของกลุ่มผมและเพื่อนในวันนั้น
พอผมไปถึงก็เห็นเพื่อนผมนั่งอยู่ก่อนหน้าแล้วประมาณ 2-3 คน เห็นมันนั่งคุยกันอยู่ ผมก็เข้าไป อยากรู้ว่ามันคุยเรื่องอะไร เพื่อนผมบอกว่ามันกำลังคุยเรื่องเพื่อนผมอีกคนหนึ่ง ซึ่งมันกำลังแอบชอบเพื่อนผู้หญิงต่างห้องคนนึงอยู่ พอเธอคนนั้นมา มันก็ชี้ให้ดู แล้วพวกเพื่อนผมมันก็จะแกล้งด้วยการตะโกนบอก ไอ้เพื่อนที่แอบชอบมันก็รีบเอามือปิดปาก พอเธอคนนั้นเดินผ่านไปพวกเพื่อนผมก็เชียร์ให้มันจีบ คุยไปคุยมาสักแปปเดียว ผมก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่าง มันเป็นความรู้สึกเหมือนกับที่ผมแอบมองเด็กผู้หญิงคนนึงบนรถ
ทันใดนั้นตาผมก็เหลือบไปเห็นเค้าจริงๆ เค้าเดินผ่านเข้าประตู 2 มา ปกติผมเป็นคนขี้อายนะ แต่ไม่รู้ทำไมเวลานั้นผมพูดตรงๆ บอกกับเพื่อนผมว่า กุรู้สึกดีกับเด็กผู้หญิงคนนึงวะ เพื่อนผมมันก็ถามว่าใครวะ ผมไม่กล้าชี้กลัวน้องเค้ารู้ตัว ผมเลยบอกว่าน้องผมสั้น ที่ปลายผมม้วนออกมาด้านหน้านิดนึงคนนั้นอะ บอกไปบอกมา พอพวกเพื่อนผมรู้เท่านั้นละมันก็จะตะโกนเรียก ดีที่ผมรู้ทัน ผมเห็นท่ามันจะตะโกน ก็รีบเอามือปิดปากไว้ได้ทัน ผมแอบไปเห็นน้องเค้ามองมาทางที่พวกผมนั่งอยู่ ผมก็คิดในใจว่า น้องเค้าคงคิดว่าไอ้พวกนี้มันมาเล่นอะไรกันบนเสาธง
เมื่อถึงเวลาเข้าแถวเคารพธงชาติผมก็ยังคงนึกถึงแต่น้องเค้า สรุปวันนั้นผมแทบไม่ได้เรียนเลย (ก็เปิดเทอมวันแรกอาจารย์เค้าก็ไม่ค่อยสอนกันอยู่แล้วนิ) อันนี้มุขนะ จริงๆแล้วผมนึกถึงแต่น้องเค้าทั้งวันอะ มีเรื่องแปลกนะ เวลาผมรู้สึกเหมือนจะเจอน้องเค้า ผมก็ได้เจอน้องเค้าจริงๆในทุกๆครั้งที่มีความรู้สึกแบบนั้นเข้ามา วันนั้นทั้งวันเวลาเปลี่ยนคาบวิชาที่เรียนผมก็มักจะเจอน้องเค้าเสมอ ซึ่งผมก็จะพยายามไม่ให้พวกเพื่อนผมมันเห็น ไม่งั้นน้องเค้ารู้ตัวแน่
ช่วงนั้นโรงเรียนของเราจะเลิกเวลา 16:15 น. ประตู 1 เปิดเวลานี้ อีกประมาณ 5 นาที ประตู 2 จะเปิดตาม ซึ่งประตู 2 เป็นประตูที่ผมจะเดินออก ก่อนถึงเวลา 16:15 น. นักเรียนส่วนหนึ่งก็มารอบริเวณหน้าประตู 2 ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือผม วันนั้นเพื่อนผมไม่ได้เดินกลับด้วยกัน ผมอยู่คนเดียว เวลานั้นผมมีความรู้สึกแบบเดิมขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ผมคิดว่าผมจะเจอน้องเค้าอีกแน่ ผมมองไปรอบๆก็ไม่เจอ ผมคิดในใจรึว่าครั้งนี้ ความรู้สึกผมอาจจะพลาด คงไม่มีอะไร พอประตูเปิด ผมเลี้ยวซ้าย แล้วเดินเลาะกำแพงโรงเรียนตรงไปประมาณ 3 กิโลเมตร ผ่านหน้าโรงเรียนอนุบาลประจำจังหวัด จากนั้นเดินข้ามทางม้าลายตรงไฟแดง ซึ่งด้านตรงข้ามข้างโรงเรียนอนุบาล ผมจะมารอรถเมล์กาญจนบุรี เพื่อกลับบ้าน เมื่อเดินขึ้นจากทางม้าลาย เดินตรงมานิดนึงนั่นคือที่ยืนรอรถเมล์ของผม
พอมาถึง ผมหันหลังกลับ แล้วมองไปที่ฝั่งตรงข้าม สายตาผมเห็นน้องคนนั้น คิดในใจความรู้สึกผมไม่ได้พลาด น้องเค้ากำลังเดินข้ามทางม้าลายมาจริงๆ ผมมองน้องเค้าตลอด มองจนน้องเค้าเดินก้าวขึ้นฟุตบาทด้านหน้าผม น้องเค้ามองมาที่ผม ผมมองหน้าเค้า แล้วผมก็รีบหันไปทางอื่น น้องเค้าเดินผ่านผมไป ผมหันกลับไปเห็นเค้าน่าจะรอรถเมล์ ห่างกับผมประมาณไม่ถึงสิบก้าว ตรงนั้นมีบันไดปูนเค้านั่งอยู่ หางตาผมเห็นน้องเค้ามองมาทางผมบ้าง ผมคิดในใจ น้องเค้าเดินตามผมมา ไม่ให้ผมรู้ตัว สงสัยสะกดรอยผม แล้วยังมารอรถเมล์ใกล้ผมอีก เค้าคงแอบชอบผมชัวร์ (อันนี้คิดไปเอง คือเค้าก็คงต้องกลับบ้านทางเดียวกันกับผมละ)
รอสักพักรถเมล์กาจนบุรีเคลื่อนที่ใกล้เข้ามา เวลาขึ้นรถเมล์ผมก็มักจะขึ้นประตูด้านหลัง ผมเห็นน้องเค้าลุกขึ้นมา คิดในใจขึ้นคันเดียวกับเราแน่ ผมเดินผ่านหน้าน้องเค้าแบบเขินและไม่มั่นใจสุดๆ เดินไปขึ้นประตูด้านหลัง แล้วไปยืนโหนอยู่ด้านหลังรถ (คือคนมีหรือไม่มีก็โหน รู้สึกว่ามันเท่ห์) อันนี้สำหรับคนอื่นนะ แต่สำหรับผม สิ่งเดียวคือผมได้เห็นคนที่นั่งอยู่ทั้งหมด และที่สำคัญผมก็ได้เห็นน้องเค้า ตลอดทางผมได้แอบมองน้องเค้าตลอด ไม่เห็นหน้า เห็นเฉพาะด้านหลังก็รู้สึกดีแล้ว
เมื่อถึงซอยบ้านผม ผมลงรถก่อน แล้วกลับบ้าน ทั้งคืนผมนอนไม่หลับ แต่ก็ต้องข่มตาให้หลับ เพราะตื่นเช้ามาจะได้ไปเจอน้องคนนั้นอีก เวลาเดิมบนรถสองแถวตอนเช้า บอกก่อนนะผมเองเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบเรียน ผมมีความคิดที่ว่าการเรียนไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดที่จะทำให้คนเราประสบความสำเร็จในชีวิตได้ แต่สิ่งที่ทำให้ผมมาโรงเรียนแต่เช้าได้ ในทุกๆวันก็คือน้องผู้หญิงคนนี้
ปล.ผมได้เรียบเรียงเนื้อหาเอาไว้ แต่ติดตรงที่พิมพ์ข้อความได้ไม่เกิน 10,000 ตัวอักษร เพราะนี่แค่ Part แรกเท่านั้นครับ